Kot syberyjski - to przedstawiciel jednej z naturalnych ras półdługowłosych. Oznacza to, że jego ewolucja przebiegała bez udziału człowieka. Początki rasy datuje się na XVII w., choć niektóre źródła podają nawet XI w. Pochodzi z Syberiii dlatego jest jednym z najczęściej występującyc kotów domowych w Rosji. Kot ten został upowszechniony poza Rosją stosunkowo niedawno, na Zachodzie dopiero po upadku ZSRR. Krótkie dzieje tej rasy w krajach zachodnich sprawiają, że jej dokumentacja genealogiczna jest nader skąpa. W Polsce hodowlę tej rasy rozpoczęto w roku 1989, kiedy to Jolanta Sztykiel sprowadziła pierwszego kota syberyjskiego. Koty syberyjskie to zwierzęta ruchliwe, żywiołowe, z dużym temperamentem. Są bardzo przyjacielskie, uczuciowe. Nie są agresywne, nie mają również niszczycielskich zapędów. Koty te bardzo lubią wspinać się i skakać, co potwierdza ich częste odpoczywanie na wysokich półkach i szafach. Są wspaniałymi myśliwymi. Jest prawdopodobne, że mieszkańcy Syberii używali ich jako "stróża" domu, ponieważ potrafił reagować mruczeniem na widok zbliżającego się obcego. W rodzinie jest serdeczny i towarzyski, nie natarczywy, niezależny. Koty syberyjskie mają szerokie uszy, z wystającymi frędzelkami, lekko skośne oczy, frędzelki między poduszkami, na łapkach, portki na tylnych łapach. Budowa ciała - średni lub duży, samice najczęściej mniejsze od samców. Waga od 5 do nawet ponad 10 kg, samice około 6 kg. Ma masywne ciało o mocnym kośćcu. Kot o wyglądzie majestatycznym.
Głowa
Kształt - nieco dłuższa, niż szeroka, łagodnie zaokrąglona
Czoło - szerokie, lekko zaokrąglone
Policzki - kości policzkowe dobrze rozwinięte, wysoko osadzone
Nos - średniej długości, szeroki
Broda - delikatnie cofnięta, profil pokazuje zakrzywioną linie od podbródka do nosa
Uszy
Kształt - średniej wielkości , szeroko otwarte u nasady, zaokrąglone na końcach
Umiejscowienie - dość szeroko rozstawione, osadzone na 1,5 ucha, lekko nachylone ku przodowi. Wychodzą z nich kosmyki sierści.
Oczy
Kształt - duże, lekko owalne, osadzone dość daleko od siebie
Kolor - jednolity, każdy kolor jest dopuszczany
Korpus
Struktura - mocny kościec, muskularny, mocny kark, szeroka klatka piersiowa
Kończyny
Nogi - średniej długości, proporcjonalne do tułowia, mocne
Łapy - duże, okrągłe, z pęczkami długich włosów między palcami.
Ogon - szeroki i mocny u nasady, stopniowo zwężający się ku końcowi. Równomiernie puszysty. Sierść na ogonie gęsta i długa. Jeżeli uchwyci się ogon za koniec i uniesie, sierść nie powinna rozpadać się. Ogon średniej długości, zawinięty wzdłuż boku powinien dochodzić do łopatki.
Struktura futra - półdługie, bardzo gęste, włos okrywowy twardy, błyszczący, nieprzemakalny, wydłużający się od łopatek do zada, opadający na boki i górną cześć ogona. Podszerstek podwójny, gęsty i zwarty w porze zimowej, nieznaczny w porze letniej. Sierść nigdy nie zbija się w kołtuny. Sierść zdobiąca jest długa i gęsta w formie grzywy i kołnierza (tzw. kryza), lecz nie powinna być zbyt przerośnięta. We współczesnych tendencjach dopuszcza się dwie formy kołnierza - albo okrągły (równy na całej długości), lub owalny (dłuższy po bokach, a pod podbródkiem krótszy). Nie jest dopuszczalny kołnierz trójkątny, jak u kotów norweskich leśnych. Na klatce piersiowej sierść zwarta i gęsta (tzw. żabot). Szeroki kołnierz podkreśla dostojny wygląd kota syberyjskiego. Za grzywą na szyi sierść trochę krótsza, co tworzy granicę między masywną głową i masywnie zbudowanym tułowiem. Okazałe "portki" i puszysty ogon.
Kolor - koty syberyjskie dzieli się obecnie na dwie odmiany kolorystyczne: tzw. klasyczne i Neva Masquerade. Wśród kotów umaszczonych klasycznie dopuszczalne są wszystkie kolory wliczając wszystkie odmiany kolorystyczne z białym z wyjątkiem kolorów: czekoladowego, liliowego, cynamonowego i oznaczeń. Występowanie koloru białego jest dozwolone m.in. jako biała gwiazda (płomyk), biały medalion, biała klatka piersiowa, biały na brzuchu, białe łapy oraz bicolour, arlekin, van. Umaszczenie Neva Masquerade to znaczenia typu point (maska, uszy, łapy, ogon).
